مرا، گاهی

 چنان حسی، که گوئی

  من، نه من

   گوئی مرا روحی

    ز بالایی ترین عالم

     پر از احساس او بودن

      پر از رنگ خدا بودن

چنان، گوئی مرا

 رمزیست، با جانان

  مرا دردی ست زین دنیا

   مرا اندوه این دوری

    به پایان می برد، آسان

چرا هر روز من

 هر لحظه از عمرم

  نباشد آن چنان خوش رنگ؟

   چرا احساس من

    هر دم

     نباشد این چنین پاک و بدون رنگ؟

خداوندا

 منم این آدم غم دیده و دل مرده از دنیا

  مرا دریاب

   من بی طاقتم از لحظه های سرد

    بریدم دل ز آدم های پر نیرنگ

خداوندا

 بگیر این سرد دست ِ من

  بگیر این یخ زده قلبم

   نمیخواهم

    فقط روحی بده، همچون خودت زیبا و پر احساس

     برای لحظه لحظه عمر من باشد مرا آهنگ

      که میدانم که دانی

       درد این دوری

        مرا از دست داده صبر و مر طاقت.